poniedziałek, 1 lutego 2016

Głos jako dana osobowa, także podlega ochronie! /rejestracja rozmów/


Zgodnie z art. 6 ust. 1. Ustawy o ochronie danych osobowych (dalej Uodo) za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej.

Przepis art. 6 ust. 2 Uodo precyzuje, że osobą możliwą do zidentyfikowania jest osoba, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności przez powołanie się na numer identyfikacyjny albo jeden lub kilka specyficznych czynników określających jej cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne.

Stosownie do powyższego za daną osobową w rozumieniu ustawy należy uznać również głos człowieka. Jest to dana biometryczna, określająca cechy fizyczne, fizjologiczne, za pomocą której z łatwością (we współczesnych czasach) można zidentyfikować konkretną osobę fizyczną. Jak zauważył NSA „informacje, które bez nadzwyczajnego wysiłku, bez nieproporcjonalnie dużych nakładów dają się "powiązać" z określoną osobą, zwłaszcza przy wykorzystaniu łatwo osiągalnych źródeł powszechnie dostępnych, również zasługują na zaliczenie ich do kategorii danych osobowych” (wyrok NSA z 19.05.2011r., I OSK 1086/10). 

Głos człowieka, zarejestrowany na nośniku cyfrowym, pozwoli osobom na jego zidentyfikowanie. Głos człowieka jest autonomiczną, wyjątkową, właściwą tylko danej osobie cechą, właściwością. Samodzielność ta wynika z niepowtarzalności, albowiem drugi człowiek mimo prób nie będzie w stanie wyemitować dźwięków, czyli wytworzyć wibracji o identycznym natężeniu. 

Unikatowość głosu polega w dalszej części na tym, że pozwala określić uzębienie, kształt ust, języka, wędzidełka wargi górnej, dolnej, wędzidełka języka i tym podobnych. Tego rodzaju indywidualne uwarunkowania fizjologii aparatu mowy powodują, że głos nabiera absolutnie unikatowego charakteru, albowiem splot ww. elementów i ich wzajemne zależności nadają ludzkiemu głosowi barwę, indywidualny charakter. 

Idąc dalej – głos danego człowieka pozwala na identyfikację danych sensytywnych u określonej osoby (emitenta głosu), albowiem głos daje podstawę do stwierdzenia wad wymowy, wskazywać na choroby genetyczne, fizjologiczne, jak uszkodzenia fałd głosowych, dysglosji, oligofazji. Pozwala wręcz na stwierdzenie u danej osoby nie tylko zaburzeń psychicznych typu nerwicowego (mutyzm, afonia), co też chorób psychicznych (schizofazja). Głos pozwala określić, czy indywidualnie oznaczona za jego pomocą osoba doznała udaru mózgu, cierpi na Alzhaimera, czy schizofrenię. Głos może ujawniać także depresję, ale też precyzować uczucia konkretnej osoby (złość, lęk, radość).

W związku z powyższym brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia, iż głos ludzki nie powinien być uznawany za daną osobową. Dochodząc do przekonania, iż jest też nośnikiem informacji o przebytych lub obecnych chorobach, zaburzeniach – należy takiej danej osobowej przypisać szczególną ochronę. 

Potrzebę ochrony danych osobowych biometrycznych, także w kontekście głosu, podkreślał Wojciech Rafał Wiewiórowski, były GIODO, nie tylko w wywiadzie dla DGP z dnia 02.01.2012, pt. ‘Głos, zapach, styl pisma mogą podlegać takiej samej ochronie, jak dane osobowe’, co też choćby Jego poprzednicy w Sprawozdaniu GIODO za rok 1999, s. 94, czy Sprawozdaniu GIODO za rok 2007, s. 92.

Także A. Drozd przyjmuje, iż głos ludzki stanowi daną osobową, podlegającą ochronie w Uodo, stwierdził też słusznie, że „w związku z łatwością automatycznego (cyfrowego) przetwarzania informacji rośnie znaczenie ochrony pozajęzykowych danych osobowych, np. tzw. danych biometrycznych obejmujących biologiczne cechy poszczególnych osób (np. głos, źrenice, linie papilarne, cechy twarzy czy geometrię ręki). Jest to tym bardziej istotne, że obecnie, ze względu na zagrożenie terrorystyczne, wzrasta znaczenie tzw. biometrycznych metod identyfikacji jednostek (por. Raport Grupy Roboczej OECD ds. bezpieczeństwa informacji i prywatności z 2004 r. - Biometric-based technologies, www. oecd.org)”
(A . Drozd, Ustawa o ochronie danych osobowych. Komentarz. Wzory pism i przepisy. LexisNexis, 2008, LEX Omega, komentarz do art. 6, teza 4)

I o ile we wcześniejszych decyzjach GIODO przyjmował, iż dostęp do treści danych osobowych nie następuje poprzez wydanie nośnika, o tyle dziś niezbędne wydaje się posłużenie się w wykładni przepisów art. 24 ust. 1 pkt 3 i art. 32 ust. 1 pkt 3 Uodo argumentem wykładni „ze zmiany prawa”.

Ów ostatni przepis in fine stanowi, że każda osoba, której dotyczą dane zawarte w zbiorach administratora danych ma prawo żądać podania w powszechnie zrozumiałej formie treści tych danych. 
Zakładając, że głos jest biometryczną daną osobową samą w sobie podanie treści tej danej w powszechnie zrozumiałej formie może polegać tylko i wyłącznie na udostępnieniu kopii nośnika zawierającego głos osoby.

Do powyższych wniosków prowadzi wspomniana wykładnia „ze zmiany prawa”, a w zasadzie dyrektywa nakazująca uwzględniać zmianę prawa w dokonywaniu wykładni przepisów. W piśmiennictwie i orzecznictwie Sądu Najwyższego w procesie wykładni norm prawnych dopuszcza się uwzględnienie działań legislacyjnych zmieniających interpretowane przepisy. Utrwalił się w związku z tym pogląd, że jeżeli ustawodawca w drodze zmiany legislacyjnej doprecyzowuje przepis, to dokonuje jakby wykładni autentycznej, a więc również wcześniejszy, niejasny przepis należy zawsze rozumieć zgodnie z duchem nowelizacji.

Otóż przepis art. 24 ust. 1 Uodo w istocie odpowiada treści art. 10 Dyrektywy 95/46/W Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, zaś art. 32 Uodo odpowiada art. 12 ww. Dyrektywy. Uchwalając Uodo Ustawodawca miał na uwadze tę dyrektywę i przyszłą akcesję, a to w ramach harmonizowania porządków prawnych, na co zwraca także uwagę A. Drozd w ww. Komentarzu do art. 1 ustawy (teza 1 i 4).

Zgodnie z art. 10 Dyrektywy Państwa Członkowskie zapewniają, aby administrator danych lub jego przedstawiciel miał obowiązek przedstawienia osobie, której dane dotyczą i od której gromadzone są dane, co najmniej następujących informacji, z wyjątkiem przypadku, kiedy informacje takie już posiada wszelkich dalszych informacji, jak np. istnienie prawa wglądu do swoich danych oraz ich sprostowania.

Zgodnie zaś z art. 12 Dyrektywy Państwa Członkowskie zapewniają każdej osobie, której dane dotyczą prawo do uzyskania od administratora danych: bez ograniczeń, w odpowiednich odstępach czasu oraz bez nadmiernego opóźnienia lub kosztów m.in. wyrażonej w zrozumiałej formie informacji o danych przechodzących przetwarzanie.

Tymczasem w dniu 4.12.2014 r. w Radzie osiągnięto porozumienie w sprawie projektu nowego rozporządzenia o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych oraz o swobodnym przepływie tych danych (COM 2012/0011), które ma zastąpić Dyrektywę 95/46/W Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych.

Zgodnie z art. 18 projektu rozporządzenia podmiot danych ma prawo, jeśli dane osobowe są przetwarzane w sposób elektroniczny oraz w zorganizowanym i powszechnie używanym formacie, do uzyskania od administratora kopii danych podlegających przetwarzaniu w formacie elektronicznym i zorganizowanym, który jest powszechnie używany i umożliwia dalsze wykorzystywanie przez podmiot danych.

Wspólnotowy Ustawodawca wskazuje w uzasadnieniu wniosku, że ww. przepis przewiduje, jako warunek konieczny i w celu jeszcze większego ułatwienia osobom fizycznym dostępu do ich danych osobowych, prawo do uzyskania od administratora tych danych w zorganizowanym i powszechnie stosowanym formacie elektronicznym.

W mojej ocenie przepisy art. 24 ust. 1 pkt 3 i art. 33 ust. 1 pkt 3 Uodo należy interpretować w zgodzie z duchem nowych przepisów, które niebawem staną się częścią porządku prawnego. Nie budzi zastrzeżeń twierdzenie, że c e l e m wielu zmian jest usunięcie wątpliwości interpretacyjnych. Przepis art. 18 projektu stanowi domniemaną intencję ustawodawcy w ramach dotychczasowych ww. przepisów. Charakter Uodo, która ma na celu chronić osoby, których dane osobowe są przetwarzane, skłania do uwzględnienia postulatu związanego z cyfryzacją życia społecznego, a którego nie uwzględnia dotychczasowa Dyrektywa i Ustawa, mianowicie interpretacji prawa zgodnie z domniemaną wolą prawodawcy.

piątek, 29 stycznia 2016

Skrótowo o zaprzeczeniu ojcostwa.



Skrótowo o zaprzeczeniu ojcostwa:
1. pozew o zaprzeczenie ojcostwa może wnieść:
a) Mąż matki;
b) Matka dziecka;
c) Dziecko natomiast takie powództwo może wnieść dopiero po osiągnięciu pełnoletniości ale nie później niż po upływie 3 lat od dnia uzyskania pełnoletniości;
d) prokurator - zawsze

2. liczy się czas!
a) co do męża matki - nie można wytoczyć powództwa po upływie 6 miesięcy od dnia kiedy dowiedział się on o urodzeniu dziecka przez żonę;
b) co do matki - nie można wytoczyć powództwa po upływie 6 miesięcy od urodzenia przez nią dziecka.

3. Uwaga!
Nie można żądać zaprzeczenia ojcostwa po śmierci dziecka.

4. dowody:
począwszy od świadków, badań DNA, badań z krwii, filmów, fotografii po dokumenty, które potwierdzą, że w tym czasie przebywało się w innym miejscu. Choć nie ma co się oszukiwać, że kluczowym dowodem jest dowód z badań DNA;

5. koszty:
200 zł - wpis od pozwu (płatny na rachunek sądu);
1500-2000 zł - koszt badań DNA, które wykłada powód w postępowaniu (jest wzywany przez sąd o zaliczkę).

6. który sąd?
Sąd Rejonowy miejsca zamieszkania pozwanego, a gdy tego się nie da ustalić - wyłącznie sąd miejsca zamieszkania powoda.

czwartek, 28 stycznia 2016

Czyn nieuczciwej konkurencji popełnisz nawet nie będąc konkurentem!



Czyny nieuczciwej konkurencji w ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

Nie pierwszy raz spotykam się z przytykiem, że nie można zarzucić przedsiębiorcy stosowania czynów nieuczciwej konkurencji, skoro nie pozostaje się względem siebie w stosunku konkurencji.

NIC BARDZIEJ MYLNEGO!

Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji bynajmniej nie wymaga, aby przedsiębiorcy pozostawali między sobą w stosunku konkurencji, aby jeden mógł zarzucić drugiemu stosowanie czynów nieuczciwej konkurencji.

Wręcz przeciwnie, ustawa ma chronić jak najszerzej wszelkie nawet ogólne relacje między przedsiębiorcami, aby każdy z nich bogacił się i robił biznesy uczciwie, nie kosztem drugiego.

Sąd Najwyższy w wyroku z 17.06.2004 r. sygn akt V CK 550/03 potwierdził, że:
"Przedsiębiorca może dopuścić się czynu nieuczciwej konkurencji również wtedy, gdy działa w innej dziedzinie niż konkurent. Oznacza to, że nawet jeśli nie ma między przedsiębiorcami dosłownie rozumianej konkurencyjności, to posługiwanie się przez jednego z nich podobnym znakiem towarowym czy też podobnym oznaczeniem firmy może się wiązać z nieuczciwym wykorzystywaniem renomy drugiego przedsiębiorcy".

Podam przykład:
Z jednej strony firma windykacyjna Piorun S.A., która kupuje wierzytelności, wytacza powództwa, uzyskuje nakazy zapłaty i kieruje sprawy do komornika.
Z drugiej strony firma "antywindykacyjna" AntyDevilWindykator sp. z o.o. jakich ostatnio pełno. Aby ściągnąć klientów na swoich witrynach internetowych zamieszcza firmę Piorun, jako przykład firmy windykacyjnej, publikuje "listy internautów", którzy zetknęli się z Piorunem i udziela publicznie porady, jak nie dać się zwieść windykatorowi i co zrobić, aby mu nie zapłacić. Reklamuje się "dostałeś nakaz zapłaty od Piorun S.A.? Przyjdź do nas, a nie zapłacisz".
Co więcej firma ta w kodzie źródłowym swej strony internetowej stosuje metatagi i słowa klucze z nazwą Piorun S.A., aby internauta, do którego zgłosiła się firma windykacyjna od razu trafił na witrynę firmy antywindykacyjnej, która przecież specjalizuje się w walce z Piorunem.
Może wyglądać to tak:
<meta name='keywords' content='sprzeciw, sprzeciw od nakazu zapłaty, sprzeciw od wyroku zaocznego, zarzuty od nakazu zapłaty, nakaz zapłaty, windykacja, PIORUN S.A., PIORUN' >

Dla internauty jest to niewidoczne, lecz gdy ten otrzyma nakaz zapłaty, gdzie wierzycielem jest PIORUN S.A., podrapie się w głowę z myślą, a co to za firma? Pierwsze co zrobi, to wpisze tę nazwę w wyszukiwarkę i prócz strony internetowej PIORUNA trafi na stronę AntyDevilWindykator sp. z o.o.

Tak samo będzie, gdy AntyDevilWindykator sp. z o.o. korzysta z usług Google AdWords i jako słowo kluczowe obrał oznaczenie firmy PIORUN. Wówczas firma AntyDevilWindykator sp. z o.o. pojawi się w wynikach wyszukiwania jako link sponsorowany.

Wszystko to prowadzi do tego, że dzięki bezprawnemu używaniu firmy innego przedsiębiorcy bez jego zgody, inny przedsiębiorca zarabia, żeruje na firmie windykacyjnej. Przez to firma windykacyjna traci i ponosi szkody.

Powyższe czyny antywindykatora - stanowią czyn nieuczciwej konkurencji - pomimo, że firmy te nie pozostają względem siebie w stosunku konkurencji.

I mimo, że nikt nie pała miłością do firm windykacyjnych, to każdy odczuwa, że coś tu jest nie tak, że jedna firma czerpie zyski kosztem drugiej.

Firmy antywindykacyjne nie działają pro publico bono, nie są rzecznikami interesu publicznego, są takimi samymi firmami, jak firma windykacyjna - chcą prowadzić biznes i zarabiać kasę i nic w tym złego. W pewnym sensie tak samo "żerują" na dłużnikach, jak i firmy windykacyjną, wykorzystując ich niewiedzę.

Tak czy siak, zrozumiałe jest, że każdy chce zarobić, byleby jednak biznes był prowadzony względem siebie uczciwie, bo i pracownicy firm windykacyjnych muszą co do garnka włożyć, a i pracownicy firm antywindykacyjnych muszą mieć pełny brzuch i wszyscy muszą wykarmić dzieci. Grunt, aby robić to względem siebie uczciwie i nie można podkradać komuś oznaczenia firmy, nawet jeśli niesie ono "złą sławę", to jest to pewien kapitał, jak widać skuteczny dla firm antywindykacyjnych.

Kropka.

środa, 27 stycznia 2016

PODATEK OD NIERUCHOMOŚCI PŁACI NAJEMCA - SKUTKI NAJMU LOKALI UŻYTKOWYCH OD SKARBU PAŃSTWA, MIASTA, GMINY!



PODATEK OD NIERUCHOMOŚCI PŁACI NAJEMCA - SKUTKI NAJMU LOKALI UŻYTKOWYCH OD SKARBU PAŃSTWA, MIASTA, GMINY!

Często przedsiębiorcy nie zdają sobie z tego sprawy, że wynajmując lokal użytkowy od gminy, po wydawałoby się preferencyjnych cenach, to oni są wówczas podatnikami podatku od nieruchomości i zobowiązani są do zapłaty tego podatku.
I to niezależnie od tego, jak brzmi umowa i czy w ogóle porusza tę kwestię.
Zawierając umowę najmu lokalu użytkowego ze Skarbem Państwa, gminą, miastem, pamiętajmy o obowiązkach podatkowych, bo miasto, gmina, państwo, na które pracujemy przez lata, lubi sobie przypominać o podatniku chwilkę przed upływem okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego i wydaje decyzję ustalającą wymiar podatku. Oczywiście chodzi o narosłe odsetki podatkowe, łatwy zysk. Nikt tu nie chce być przecież fair wobec przedsiębiorcy. Bo czy Pani Basia, która sprzedaje skarpety i bieliznę musi znać art. 3 ust. 1 pkt 4 lit a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Po co miasto/gmina miałaby zawrzeć w umowie taki zapis przypominający o obowiązku, prawo trzeba znać i już.

Ale... ale diabeł tkwi w szczegółach!

Nie zawsze jednak obowiązek podatkowy będzie spoczywał na najemcy takich nieruchomości.

Wszak omawiany przepis brzmi tak:
"Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości"

Z powyższego wynika, że podatnikiem nie będzie:
1. najemca, który umowę najmu (dzierżawy) zawarł z innym podmiotem (np. zarządcą), jako wynajmującym;
2. najemca, będący osobą fizyczną, zawarł umowę najmu lokalu mieszkalnego, który nie stanowi odrębnej nieruchomości (głównie mieszkania komunalne).

Jeśli umowa została zawarta z innym podmiotem niż Skarb Państwa, czy jednostka samorządu terytorialnego, wówczas - w mojej ocenie - to ów inny podmiot jest podatnikiem zobowiązanym do uiszczania podatku od nieruchomości.

Podam trzy przykłady komparycji umowy najmu:
1. "umowa zawarta pomiędzy:Przedsiębiorstwem Komunalnym sp. z o.o. z siedzibą w XY przy ul. Gminnej 1, wpisanym do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego prowadzonego przez Sąd Rejonowy w ........ pod numerem ........, posiadającym numer REGON ...., NIP.... ,
reprezentowanym przez - Mariusza Jacka Kuj-Żądło - prezesa zarządu,
zwanym dalej Wynajmującym

a"

2. "Miastem Ząbki - Zakładem Gospodarki Komunalnej w Ząbkach przy ul. Poniedziałkowej 13,
reprezentowanym na mocy pełnomocnictwa Burmistrza Miasta Ząbki przez:
........................... – Dyrektora Zakładu
zwanym dalej „Wynajmującym”,

3. "Miastem Ząbki, reprezentowanym przez Burmistrza,
a"

W 1 przykładzie umowa została zawarta ze spółką prawa handlowego, która jest odrębnym od miasta podmiotem, posiadającą swój majątek, etc. Nadto określana jest jako wynajmujący. Umowę zawarła we własnym imieniu i na własną rzecz. W mojej ocenie to ta spółka jest podatnikiem podatku od nieruchomości.

W 2 przypadku umowa została zawarta już z właścicielem - Miastem Ząbki, w imieniu którego działa Zakład Gospodarki Komunalnej, czyli jednostka budżetowa (jednostka organizacyjna sektora finansów publicznych, która nie ma osobowości prawnej, zaś wszystkie swoje wydatki pokrywa bezpośrednio z budżetu, a wszystkie dochody odprowadzane są na rachunek miasta). Wynajmującym w tym przypadku jest miasto, jako właściciel - wówczas rzeczywiście najemca jest podatnikiem podatku od nieruchomości.

W 3 przypadku również umowa została zawarta z właścicielem lokalu użytkowego, tj. z Miastem Ząbki - bezpośrednio. Wtedy najemca płaci podatek.

Ustawa wyraźnie stawia warunek: "jeżeli posiadanie: wynika z umowy zawartej z właścicielem".

W mojej ocenie ustawodawca przyjął tu kryterium podmiotowe (z kim została zawarta umowa), a nie przedmiotowe (że zawsze, gdy przedmiotem umowy jest nieruchomość SP lub JST).

Oczywiście różne są rodzaje zarządu, różne są też wyroki sądów administracyjnych, co nie ułatwia oceny sytuacji.

DRODZY PRZEDSIĘBIORCY - ZASKARŻAJCIE ZATEM OTRZYMANE DECYZJE PODATKOWE:
14 DNI NA ODWOŁANIE DO SKO;
30 DNI NA SKARGĘ DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO OD DECYZJI SKO;
30 DNI NA SKARGĘ KASACYJNĄ DO NACZELNEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO